ΜΕΤΣΙΤΛΙ

Μέτσιτλι( Mescitli)[1], Διοίκησης Καγισμάν( Kagizman)- Υποδιοίκησης Χορασάν

Αποστάσεις: στο 15ο χλμ της οδού Σαρίκαμις-Καρακούρτ

Ελληνικό χωριό του Καρακούρτ με 1000 κατοίκους που συντηρούσαν τριτάξιο δημοτικό σχολείο και την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Οι κάτοικοι του Μέτσιτλι, που κατάγονταν από τη Χαλδία, την Αργυρούπολη και τη Σεβάστεια, μετά το 1920 εγκαταστάθηκαν στο Ελληνικό και Θεοδόσια Κιλκίς, Αργυρούπολη και Κουδούνια Δράμας, Ασβεστόπετρα, Ποντοκώμη και Πτολεμαΐδα Κοζάνης, Βέροια, Λαζοχώρι και Πατρίδα Ημαθίας, Καλαμαριά Θεσσαλονίκης κ.α.

Μιάτσιτλη ή Μέτσιτλη[2], Διοίκησης Καγισμάν (Kagizman)- Υποδιοίκησης Χορασάν

Χωρίον της Επαρχίας του Σαρή Καμίς, εξ ου απέχει 15 χλμ. Βάσει στατιστικών στοιχείων του έτους 1907 είχεν 608 κατοίκους προελθόντας εξ Αργυρουπόλεως. Διετήρουν εκκλησίαν (ναόν Αγίου Γεωργίου), εις ην, ελλείψει ιδικού των ιερέως, ελειτούργει ο παπάς του γειτονικού χωρίου Καρακούρτ ή Γαραγούρτ. Είχαν και τριθέσιον δημοτικόν σχολείον, εις ο εδίδασκον ο μεν Ηλίας Εσπερίδης (εξ Αλήσοφη) Ελληνικά, οι δε Σιβετίδης και έτερος διδάσκαλος (αγνώστου επωνύμου) Ρωσικά.

Μετά την απελευθέρωσιν της Μακεδονίας και το νικηφόρον τέλος των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913), την εξέλιξιν των οποίων παρηκολούθουν με αδιάπτωτον ενδιαφέρον όλοι οι έλληνες του εξωτερικού και εβοήθησαν το αγωνιζόμενον έθνος των, ικανός αριθμός Ελληνο-Ποντίων του Κυβερνείου Καρς μετώκησαν το 1914 εις Μακεδονίαν. Μεταξύ των μετοίκων τούτων ήσαν και 10 οικογένειαι εκ Μιάτσιτλη, αίτινες εγκαταστάθηκαν έκτοτε και διαμένουν εις τον συνοικισμόν Προμηθεύς Βεροίας. Αι υπόλοιποι οικογένειαι έφυγαν κατά τας αρχάς του έτους 1918, ευθύς από της συνθήκης Μπερστ Λιτόφσκ προ της αναλήψεως της διοικήσεως της περιοχής Καρς υπό των Αρμενίων, έφθασαν οδικώς εις Νοβορωσίσκι και εκείθεν ατμοπλοϊκώς ανεχώρησαν το 1919 δια την ελευθέραν πατρίδα, την Ελλάδα των ονείρων των, δια την δόξαν και το μεγαλείον της οποίας υπεβάλλοντο προθύμως εις οιανδήποτε θυσίαν.

Ήδη , Μιάτσιτληδες είναι εγκατεστημένοι εις Κουδούνια (Μούζγα) Δράμας 20 περίπου οικογένειαι, μεταξύ των οποίων και ο Θεόδωρος Ιωακειμίδης πρωην πρόεδρος κοινότητος Κουδουνίων, εις Θεσσαλονίκην αι οικογένειαι των τέκνων του Αλεξάνδρου Ελευθεριάδη, εις Πατρίδα (Τουρκοχώρι) και Ασβεστόπετραν (Χασάν Κιοϊ) Βερροίας αι οικογένειαι Ιωακειμιδαίων (Ελευθερίου, Νικολάου, Βλασίου, Αριστείδου και Ανθίμου) και Ελευθεριαδαίων (Σάββα, Αλεξάνδρου, Θεοφυλάκτου) κλπ, εις τας Αθήνας δε από τετραετίας ο Ιωάννης Στεφάνου Ιωακειμίδης, δασολόγος επιθεωρητής δασών, πλειστάκις εκπροσωπήσας την Ελλάδα εις διεθνή συνέδρια. Ούτος υπηρέτησεν επί οκταετίαν εις την Βόρειον Ελλάδα, όπου εξετέλεσε διάφορα φράγματα αντιπλημμυρικά, έργα δασικής οδοποιίας, βελτιώσεις βοσκοτόπων και ευρυτάτην διάδοσιν της καλλιεργείας λεύκης (τα κοινώς καβάκια) εις την Κεντρικήν και Ανατολικήν Μακεδονίαν, με τα συστηματικά φυτώρια καλλιεργείας, μεταμοσχεύσεων και εμβολιασμού 138 ποικιλιών λεύκης, τα οποία φέρουν ανάγλυφον την σφραγίδα της προσωπικότητός του. Εκατομμύρια δένδρων λεύκης καναδικής και άλλων ποικιλιών έχουν φυτευθεί εκατέρωθεν των οχθών ποταμών και χειμάρρων ως και επί των προστατευτικών τάφρων των πεντακοσιομέτρων ζωνών των μεγάλων αντιπλημμυρικών έργων Στρυμώνος, πεδιάδος Φιλίππων, Λουδία, κλπ, υπό την ΥΔΕΜ (Υπηρεσία Δασοτεχνικών έργων Μακεδονίας), της οποίας προϊστατο ο δασολόγος Ιωάννης Στεφ. Ιωακειμίδης επί σειρά ετών. Δια της λευκοκαλλιεργείας δε επετεύχθη βελτίωσις του κλίματος, αποτροπή πλημμυρών, αύξησις του εισοδήματος των αγροτών και της εθνικής οικονομίας. Δια της εργατικότητος, ευσυνειδησίας, της ακεραιότητος του χαρακτήρος και της δημιουργικής του πρωτοβουλίας ετίμησε το Ποντιακόν όνομα και την υπηρεσίαν του και ανεδείχθη αντάξιος του αειμνήστου πατρός του Στεφάνου Νικ. Ιωακειμίδη, όστις ως προϊστάμενος τμήματος του Δασικού Συγκροτήματος Σαρή-Καμίς επαρασημοφορήθη υπό του Τσάρου και έτυχεν ειδικού προνομίου δωρεάν φοιτήσεως δύο τέκνων του εις Τωσικόν Πολυτεχνείον ή Δασικήν Σχολήν. Και του μεν προνομίου δεν ηδυνήθη λόγω της επελθούσης εν Ρωσία μεταπολιτεύσεως να κάμη χρήσιν, πλην όμως ηυτύχησε να ίδη τον υιόν του Ιωάννην δασολόγον, όστις ετίμησε και τον πατέρα και τον τόπον καταγωγής του.

Μετζιτλή[3], Διοίκησης Καγισμάν( Kagizman)- Υποδιοίκησης Χορασάν

Στοιχεία έτους 1907

Ημερολόγιο Κυβερνείου Καρς, εκδ. 1913 πίνακ. XV-XXXI

Αριθμός Οικογενειών: 87

Αριθμός ανδρών: 384

Αριθμός γυναικών: 395

Σύνολο : 779

Πληθυσμός έτους 1918 (Κατ’ εκτίμησιν):1.100

Μετσιτλή Διοίκησης Καγισμάν( Kagizman)- Υποδιοίκησης Χορασάν

Πηγή: ΑΥΕ/ΚΥ/1919/Β/ΑΑΚ/4 [Ελληνικοί πληθυσμοί στη Διοίκηση της Αντιβασιλείας του Καυκάσου στις παραμονές του Α Παγκοσμίου Πολέμου][4]

Έλληνες κάτοικοι: 795

Ελληνικοί ναοί: 1

Ιερείς: 1

Ελληνικά σχολεία: 1

Είδος σχολείου: κυβερνητικό

Δάσκαλοι ελληνικών σχολείων: 1



[1] ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ, ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΠΟΝΤΟΣ, INFOGNOMON,ΑΘΗΝΑ,2006, σελ. 413

[2] ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ ΙΣΑΑΚ, ΜΕΤΟΙΚΕΣΙΑ ΚΑΥΚΑΣΙΩΝ 1895-1907, Α.Π. τομ.31ος , ΑΘΗΝΑ, 1971-1972, σελ. 431-432

[3] ΣΑΜΟΥΗΛΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΡΣ ΚΑΙ Η ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΑΦΟΙ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ, Β, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 2010, σελ. 285

[4] ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (ΕΠ. Ι.Κ. ΧΑΣΙΩΤΗΣ), UNIVERSITY STUDIO PRESS, ΑΘΗΝΑ,1997,σελ. 548

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου