ΑΠΟ ΠΑΝΤΖΑΡΟΤ ΚΑΡΣ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΣΕ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΊΑ ΠΕΛΛΗΣ

Θεόπιστος Ματθαιάδης[1]

Πηγή : Ποντιακή Ηχώ 14, σελ. 5

Παντζαρότ-Όλτη

Χωριό γεωργοκτηνοτροφικό το Παντζαρότ, βρισκότανε στον Καύκασο και υπαγόταν στην επαρχία του Όλτη του νομού του Καρς.

Είχε 75 οικογένειες Ελληνικές, μια εκκλησία του Πέτρου και Παύλου, με έναν εφημέριο, τον παπα-Γεώργη Μιχαηλίδη, και ένα τετρατάξιο σχολείο με 80 μαθητές και με ένα δάσκαλο, τον Τεμουρτζέν.

Το χωριό ήταν χωρισμένο σε 3 μαχαλάδες, στον απάνω στον κάτω και στον πέρα μαχαλά. Είχε τρεις βρύσες, τις δύο από αυτές τις λέγαμε «της χήρας η βρύση» και την Τρίτη «τη Βιτά η βρύση». Υπήρχε ένα μπακάλικο και κανένα άλλο μαγαζί, ανήκε δε στο Νικόλα Πυλωρίδη.

Οι ιδιοκτησίες των χωρικών ήταν γύρω στα 50 στρέμματα η κάθε μια, απ’ αυτές, κάθε οικογένεια έτρεφε και 15-20 ζώα. Βέβαια όλες οι αγροτικές δουλειές γινότανε με τα μέσα της εποχής εκείνης με ξύλινα αλέτρια και με τοκάνια, που τα έσερναν βόδια. Τα δάση του χωριού μας βρίσκονταν σε διάφορες τοποθεσίες και είτανε πολλών στρεμμάτων. Απ’ αυτές τα πιο σημαντικά βρισκότανε στις θέσεις «Μορμός» και «Εσώκ μεγτανή». Είχαμε τρία ποτάμια μέτριου εύρους, το «Πενέκη ποτάμ’», τον Όλτη ποταμό και τον «Πενεστιέρη ποταμό». Είχαμε και πολλές βοσκές, από τις οποίες οι πιο μεγάλες βρίσκονταν στις θέσεις «τσουχούρα» και «ουζούν τσαίρ».

Δύο ήταν τα ψηλά βουνά της περιοχής μας, το Γιασαμάλ που είχε υψόμετρο γύρω στα 1600 μέτρα και το γνωστό Αραράτ, το ύψος του οποίου έφτανε τα 5000 μέτρα.

Οι προύχοντες του χωριού μας ήταν οι : Δ. Πυλορίδης, ο Σάββας Καραγιαννίδης και ο Ιερεμίας Ιωαννίδης. Οι δε μορφωμένοι μας ήταν ο Ιερεμίας Ιωαννίδης και ο Χαράλαμπος Πυλορίδης.

Είχαμε και τρεις λυράρηδες, τους Βασίλειου Ματθαιάδην, Ιωάννην Πυλαέβ και Ευστάθιο Γεωργιάδη.

Οι κάτοικοι του χωριού μας ζούσαν καλά και δεν μεταναστεύανε σε άλλα μέρη.

Στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο υποφέραμε κι εμείς από λεηλασίες και τρομοκρατίες απ’ τους Τούρκους, αλλά η περιοχή μας δεν έδωσε θύματα πολλά, όπως άλλες περιοχές του Πόντου.

Η κοντινότερη πόλη ήταν η Όλτη, τα’ άλλα γειτονικά χωριά απείχαν 50 χιλιόμετρα απ’ το χωριό μας.

Στην Ελλάδα ήρθαμε το 1920 από τον Καύκασο, με πλοίο. Βγήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Μείναμε για λίγο στην Καλαμαριά κι από εκεί μας έφεραν κατευθείαν στο χωριό Προφήτη Ηλία της Εδέσσης.

Όταν ήρθαμε, φέραμε και τις 3 καμπάνες της εκκλησίας μας, εδώ. Η μεγαλύτερη απ’ αυτές ζύγιζε 1200 κάδες! Οι άλλες ζύγιζαν από 600 οκάδες η κάθε μια!



[1] Ο Θεόπιστος Ματθαιάδης γεννήθηκε στο Παντζαρότ το 1895 και κατοικεί στον Προφ. Ηλία-Πέλλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου