Απο Κιουμπέτ Τιφλίδας σε Παλιό Αγιονέρι Κιλκίς, Πολίχνη, Πρόχωμα, Ξηροχώρι κ.α.

Κιουμπέτ[1]

Το χωρίον τούτο ευρίσκεται προς δυσμάς της Τιφλίδος εις απόστασιν 65 χλμ περίπου. Δια να μεταβή τις εις το Κιουμπέτ, ακολουθεί κατ’ αρχάς την σιδηροδρομικήν γραμμήν Τιφλίδος-Μεγγελίζ (Μαγγλίς), μήκους 30 περίπου χλμ, και κατόπιν οδικώς φθάνει εις το χωρίον , το οποίον ευρίσκεται εις την περιοχήν Τσάλκας.

Διοικητικώς υπήγετο εις την υποδιοίκησιν Τριαλέτ του νομού Τιφλίδας.

Πλησίον του Κιουμπέτ ευρίσκοντο τα εξής ελληνικά χωρία:

Ονομασία

Απόστασις εις χλμ από του Κιουμπούτ

Ελληνικαί οικογένειαι

Άβρανη

1,2

180 τουρκφ.

Τσινίς[2]

3

50 τουρκφ.

και αρμενόφ.

Γεντί -Κιλισέ

15

110 τουρκφ.[3]

Τεκ-Κιλισέ

20

90 τουρκφ.

Το Κιουμπέτ είχεν 150 ελληνικάς και ελληνοφώνους οικογενείας, ωμιλούσας την ποντιακήν διάλεκτον ανάμεικτον με πολλάς τουρκικάς λέξεις.

Οι επικρατούντες άνεμοι είναι οι βόρειοι και οι νότιοι. Κλίμα υγιεινής , αλλά πολύ ψυχρόν τον χειμώνα. Η χιών καλύπτει το έδαφος από του οκτωβρίου μέχρι τέλους Μαρτίου. Ο πλέον βροχερός μην είναι ο Μάϊος. Τα νερά άφθονα. Αι σπουδαιότεραι πηγαί, αι οποίαι ευρίσκονται εις το παρακείμενον όρος είναι: Τη Τσουρούκ το πεγάδ εις απόστασιν 500μ., Τη Σκυλανίτας το πεγάδ εις απόστασιν ενός χλμ., Τη Σαρμαζάν το πεγάδ εις απόστασιν 1,5 χλμ και Αϊνατζή εις απόστασιν 5 χλμ. Το χωρίον κατά τον χειμώνα υδρεύετο εκ του ποταμού, ο οποίος εκίνει 7 υδρομύλους (του Γεννήσιου Γανριήλωβ, Τσαλίκ Γιαννάκωβ, Γιαννάκ Αζαρέα, Κεχαγιά Χαμελέτ κ.ά.).

Οι κάτοικοι του Κιουμπέτ, καταγόμενοι εκ του ομωνύμου χωρίου της περιοχής Ερζερούμ, ήλθον εις την νέαν πατρίδαν των με τους κατοίκους του Σουμπατάν μετά τον Ρωσοτουρκικόν πόλεμον 1877-1878. Μετά τον πρώτον παγκόσμιον πόλεμον οι κάτοικοι του Κιουμπέτ ανεχώρησαν δι Ελλάδα ακολουθήσαντες κυρίως την αμαξιτήν οδόν Κιουμπέτ-Μεγγελίζ-Τιφλίδος με κάρρα και κατόπιν την σιδηροδρομικήν μέχρι Βατούμ, όπου τους παρέλαβεν εις Θεσσαλονίκην, όπου υπεβλήθησαν εις κάθαρσιν και κατόπιν διεμοιράσθησαν εις τα εξής μέρη: 20 οικογένειαι εις Βερλάντζαν (Παλαιόν Αγιονέρι), 3 εις Καρά-Ισίν (Πολίχνην), 3 εις Δογαντζή (Πρόχωμα), 3 εις Γκόρδενο (Ξηροχώρι) κ.α. εις διάφορα άλλα μέρη.

Ενδυμασίαι, παραδόσεις, ήθη και έθιμα των κατοίκων είναι τα συνήθη ποντιακά. Γνωσταί οικογένειαι του χωρίου ήσαν του Ζαχαρία Αλεξάνωβ ή Κούνωβ (Αλεξανδρίδου), Κοσμά Τσοπόζωβ (Τσοποζίδου), Πανίκα Δανιήλωβ (Δανιηλίδου), Ιωάννου Πολιάνωβ (Πολιανίδου), Σάββα Κακούλωβ (Κακουλίδου) κ.ά.

Οι κάτοικοι ήσαν χριστιακοί ορθόδοξοι, υπαγόμενοι εις την ρωσικήν Μητρόπολιν της Τιφλίδος, και είχον μίαν εκκλησίαν, της Ευαγγεληστρίας. Επίσης μέσα εις το χωρίον υπήρχον δύο παρεκκλήσια, της Παναγίας και του Αγίου Παντελεήμονος, και επί του ανατολικώς του Κιουμπέτ κειμένου όρους άλλα τρία παρεκκλήσια, του Προφήτου Ηλία, του Πέτρου και Παύλου και της Αναλήψεως. Τα δύο τελευταία είχον αγίασμα.

Αι οικείαι του Κιουμπέτ ήσαν όπως και του Σουμπατάν. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα ήσαν σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, λινάρι και καμπλουτζάς. Το χωρίον συνολικώς διέτρεφον 900 περίπου μεγάλα ζώα (500 αγελάδας, 300 βόδια, 40 βουβάλια και 40 άλογα). Παρήγε πολύ και εκλεκτόν βούτυρον. Μερικαί οικογένειαι διέτρεφον και μελίσσια.

Εις το Κιουμπέτ υπήρχε λιθόκτιστον τετρατάξιον δημοτικόν σχολείον, με τρεις αιθούσας και διάδρομον. Εις τούτο εφοίτων 120 περίπου μαθηταί και μαθήτριαι, διδασκόμενοι υπό ενός διδασκάλου, ο οποίος ήτο και ο ιερεύς του χωρίου.

Το Κιουμπέτ υπήγετο εις την ελληνικήν κοινότητα της Άβρανης.



[1] ΜΑΡΑΒΕΛΑΚΗΣ Μ.-ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ Α., ΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΝ ΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΙΜΧΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 1955, σελ. 165-166

[2] Αι οικογένειαι του Τσινίς κατά το πλείστον παρέμειναν εις το χωρίον των.

[3] Εξ αυτών ολίγαι μόνον ωμίλουν την ποντιακήν διάλεκτον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου